Topcat Class

W porównaniu ze zwrotem przez sztag, zwrot przez rufę ma tę wielką zaletę, że przy wietrze od rufy nie można utknąć. Mimo to wchodząc w zwrot przez rufę traci się prędkość i po przerzuceniu żagli trzeba znów przyspieszyć. Grot i fok są przy tym zwykle traktowane bardziej po macoszemu niż reacher, i to – jak powiedział kiedyś mój ustępujący burmistrz – też dobrze. Na K1 ruszanie powinno właściwie dobrze działać, bo przynajmniej liczebnie jest na pokładzie wystarczająco załogi.
Na K3 w zwrocie przez rufę wygląda to inaczej: odpaść, nie nadepnąć na szot grota, wyluzować szot zawietrzny, chwycić szot nawietrzny, wykonać zwrot, wybrać nowy szot zawietrzny. I nie zapomnieć sterować. Chętnie, zwłaszcza przy większym wietrze, reacher pozostawia się samemu sobie, a regulujący musi po zwrocie przeczołgać się do przedniej belki. Jak wspomniano, zwłaszcza przy większym wietrze.
Kto mocuje końce szota reachera do rogu szotowego, może przeskoczyć do następnej wskazówki. Warunkiem jest tu, że końce szota są na trampolinie, a szot jest mocowany do rogu szotowego reachera za pomocą zaczepu (pętli).
Jeśli nie zawiąże się końców szota na trampolinie, lecz poprowadzi je po przekątnej do tyłu, ma się szot dokładnie tam, gdzie powinien być: z tyłu na nawietrznej. Aby końce również tam pozostały, przywiązuje się cienką gumę, którą prowadzi się pod trampoliną z powrotem do przodu. Idealne są okucia want (landy) i bridel (hanepot), dzięki czemu ma się około czterech metrów 'skoku’ na stronę. To ważne, bo na gumie nie może być dużego naprężenia: żeglarz ciągnie za róg szotowy szotem zawietrznym, ten z kolei ciągnie za szot nawietrzny. I właśnie ten na swoim końcu naciąga gumę.
Lorenz Buchler